bulut etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
bulut etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

11.9.09

bulut

2.2.09

30.10.08

"Hadi ye oğluşum..."

Bu sayfa da Bobo hakkında çok şey yazdım çizdim.Bunların çoğu Bobo'nun yaramazlıkları,huysuzlukları üzerine.Hatta yeri geldiğinde agresif ve söz dinlemez olduğundan bile bahsettim.Bu gece Bobo'nun bana yaşattığı şey bir kere daha hatırlattı ki,benim köpüşüm iyi kalpli bir köpüş,iyi huylu.Ve bir kere daha anladım ki hangi durumlar da sözümüzü dinlemesi gerektiğini ya da gerekmediğini bilebilen bir köpüş.
Herzaman ki gibi bir akşam geçiriyorduk.Bizim obez olma yönünde ilerleyen kediciğimiz,bütün kediler de olduğu gibi,mamasını bir kere de bitirmiyor.Bir tabak yemeğini bütün akşama hatta sabaha bile yayıyor, gidip gelip yiyor.Bobo'muz da sürekli takipte kedinin tabağını yerde yakalasam da yesem derdinde.Bizim görevimiz kedi geldiğinde tabağını yere koymak,gittiğinde de yukarı bir yere kaldırmak.İşte bu trafik içersinde kedişin tabağından bir parça yere düşmüş.Bobo bir telaş oturduğumuz odaya girdi.Onun bakışından anladığım,normalin dışı bişeyler olduğuydu.Neyse bir süre daha geçtikten sonra Bobo odaya ağzında küçük bir tavuk parçasıyla,gözlerimin ta içine bakarak girdi.Tavuğu tam önümde yere attı ve beklemeye başladı.O şaşkınlıkla ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.bişey diyordu ama ne?.Bir süre sonra anladım..."Tamam oğluşum hadi ye" dedim.Daha cümlemi bitirmeden tavuk parçası midesine inmişti bile..inanamadım.Oğluşum söz dinlemiyor demiyeceğim bundan böyle.yok haksızlık etmeyeceğim..

9.10.08

Bir kedi'nin düşündükleri

Bu gün de yalnızım..
bir kedi daha olsaydı oynasaydım doyasıya..koşsaydım.Canım dışarıya çıkmak istemiyor bugün de.Sokakta ki kediler oynamayı bilmiyorlar.Ben onlarla oynamaya çalıştıkça, kaçıyorlar benden korkuyorlar...evet biraz iriyim..ama ben küçüğüm yav..Bobo şu sıralar biraz agresif.Nedenini bilmiyorum..kızıp duruyor bana..kötü kötü bakıyor korkuyorum.Sanki fındık gittikten sonra değişti .Onunla iyi anlaşmışlardı.onu sevmişti..beni sevmiyor..of çok yalnızım.
Evet ben bir kediyim,yalnız bir kedi..şanslıyım şanslı olmasına.ama işte kötü hissediyorum bazen...dün yağmur yağdı bütün kediler kaçıştılar sağa sola,sığınacak bir yer aradılar.Ben sıcacık evime girdim,kurtuldum ıslanmaktan.Hayır, evde bobo olmasa alacağım üçünü beşini eve onlar rahat edecek ben de üzülmeyeceğim.Ama bobo bahçede bir kedi gördüğü zaman deliye dönüyor..
İnanırmısınız bazen,sırf öteki kedilerle birlikte oturmak için,onlarla beraber yemek yiyormuş ayaklarına yatıyorum.O zaman onlar gibi düşünebiliyorum..ya ben de çok aç kalsaydım veya korktuğumda,üşüdüğümde sığınacağım bir ev olamasaydı,ne yapardım..düşünebiliyorum ama tam olarak bilmiyorum..Hiç öyle hissetmedim ki kendimi..( bobo'nun sinirleri bozuk olduğu zamanların haricinde..:))
Off ne yapsam..en iyisi gidip biraz kurumama indireyim mideye,belki iyi gelir..

20.9.08

17.9.08

işte o...




işte misafir köpüşümüz...

29.8.08

bir kedi yavrusu olsaydım/Bekir Coşkun

Image

BENCE bizler boşu boşuna onlara hayvanları anlatıp duruyoruz, insanlar hayvanları yeterince tanıyorlar aslında.

Koyunun kopyasını çıkartan insanoğlunun zekásı, evinin saçağındaki kuşun yavrularına yiyecek taşırken sahip olduğu anne duygusunun boyutlarını nasıl bilemez?

Ya da önceki gün izledi insanlar:

Almanya’nın Münster Hayvanat Bahçesi’ndeki goril, ölen yavrusunu uyandırmak için onu kucağından bırakmadı, okşadı, sevdi, ağladı... Ertesi gün insanoğluna bir başka haber ulaşıyordu televizyonlardan, gazetelerden:

Avustralya’da Sydney açıklarında bir balina yavrusu, annesi zannettiği bir tekneyi emmek istiyordu. Millerce teknenin altında yol aldı, annesine (!) sokulmak istedi, ona seslendi, karnı acıkınca emmeyi denedi, ama olmadı.

Tüm dünya izledi bunu.

Her gün medyada yayınlanan bu tür haberler-görüntüler, kendi sağlığı söz konusu olunca gözle görülmeyen virüslerin-mikropların dünyasını çözen insanoğluna, bahçesindeki hayvanların da duyguları olduğunu anlatmaya yetmez mi sizce?

Bal gibi yeter...

*

Ama genelde ahlaki değerlerden yoksundur insan.

Merhametsiz...

Sevgisiz...

Ve çıkarcıdır...

Toplumun içinde kalma zorunluluğu, öğretiler, kurallar, yasalar, onu öyle düzgün tutsa da bir kedi yavrusu ile baş başa kaldığında onun gerçek kimliği ortaya çıkar. Fok yavrularının kürkleri için diri diri yüzülmelerinde ya da boğa güreşlerinde, o baskılar ortadan kalktığında, gerçek yüzünü görürsünüz insanın.

Kürk mağazalarına koşarken ya da arenalarda zavallı bir dananın kılıçla delinmesini çılgınca alkışlarken... Böyledir insanoğlu...

Acımasız, merhametsiz, çıkarcı...

*

Çevrenizdeki insanlara iyi bakın.

Savunması olmayan, güçsüz, korunmasız, kimsesiz, dilsiz canlılara merhamet göstermeyenlerden korkmalısınız.

Bir gün sizin gücünüz tükendiğinde, o insanlara muhtaç olduğunuzda, savunmasız kaldığınızda, bir parça kuru ekmeği esirgediği kediden hiç farkınız olmayacaktır.

Bir kedi yavrusu olsaydım...

Size dostlarınızı saysaydım...

24 Ağustos 2008
Bekir COŞKUN

Haytap

28.8.08

21.8.08

veda eder gibi...

Veda eder gibiydin son gece,uzun süre omuzumda mırıldaman bir korku hissettirmişti bana ama bilemezdim...
sanırım gittin sen,bundan sonra sen olmayacaksın.bir zamanlar o çok kızdığım ayak izlerin de olmayacak.biliyorum kaybettim seni..belleğimde kalan,bir kedinin sevgi dolu dokunuşları,sevgiyle bakan gözleridir....güle güle oğlum
yolun senin gibi güzel olsun.

5.8.08

yabancı..

Hala şoktayım abicim. Hani bilemiyorum böyle bir şey nasıl anlatılır ama anlatmam lazım.Görevim gereği bahçenin ve de evin her tarafını bilmem lazım.Rutin kontrolleri yapıyorum,güvenlik açıkları var mı,bahçeye yan bakan kediler,insanlar falan.Aşağı yoldan geçen köpek çeteleri.Her şey yolunda görünüyordu.Biraz mola vereyim,gidip bizimkileri öpeyim,biraz sevgi gösteriyim dedim garibanlara(ne de olsa epey kahrımı çekiyorlar benim)pencereden baktım ki ne göreyim içerde annemin yanında yabancı bir adam oturuyor.Atladım pencereden ,kaçırmamak lazım.Abi anlamadım sen kimsin,hangi ara girdin içeriye,nerden girdin,hadi girdin diyelim,hiç mi korkmuyosun benden yahu..kocaman bir köpek var burda herkes de bilir.Elini kolunu sallaya sallaya bu eve giremezsin kardeşim.Neyse atladım içeriye demiştim..bir anda durdum,durdum çünkü;bu koku..bu koku..tanıdık yaf..nasıl olur canım..sıcak mı çarptı ki beni????!!!!..
işte aynen fotoğrafta ki gibi baktım kaldım...
sonra anladım yaf..benim babamın sakalları vardı..ha..artık onlar yok.Bir insan bu kadar mı değişir,kendinden bile şüphe ediyor köpek.
Bi de bana güldüler yaklaşık 45 dakika kadar alay ettiler.Biliyorum,anlamıyorum sanıyor salaklar,neyse çok gücüme gitti.Günü gelir biz güleriz size...??!!!

2.8.08

bizimkiler


Bugün bu ikiliden bahsetmek istiyorum;
geniş sayılabilecek bir bahçeleri var korumaları gereken.Özellikle Bobo bu konuda takıntılıdır.Fındık gelmeden önce,havanın kararmasıyla birlikte Bobo göreve başlardı.bir o köşe ,bir bu köşe koşturup dururdu. Görev başında olduğu için onu geceleri pek göremezdik.Hava almaya çıktığımızda nefes nefese,heyecan içinde bulurduk onu.Irkının özelliği,hareket eden herşeye tepki vermek ne de olsa.bir hareket,bir gürültü olduğu zaman Bobo'yu sakinleştirmek çok zordur gerçekten.Yani paranoyak derecede herşeyden şüphe eder.Arkadaşlarımız,cesaretlerini toplayıp geldikleri zaman,tek sıra halinde denetimden geçtikten sonra oturabilirler,birisi içine sinmezse,onunla uğraşır,huzursuz eder.Neyse gelelim asıl konuya,fındığımız geldikten sonra,Bobo'da bariz bir rahatlama görüyoruz.Örneğin,geceleriFındığı bahçenin bir ucunda nöbet tutarken görüyoruz.aşağıda ki yoldan herhangi biri geçerse Fındık başlıyor bağırmaya,Bobo öbür köşede havlayıp karşılıyor adamı,artık bir uçtan öteki uca koşması gerekmiyor.ikinci bir şey,gecenin ortasında Bobo içeriye giriyor.yatıyor,dolanıyor,bizimle uğraşıyor.Fındık bir şeyden şüphelenip,havlamaya başlayınca koşturarak,soluğu dışarıda alıyor.anladığınız gibi.Görev bölümü yapmışlar keretalar.Bak bak gül,tipler büyük bir dayanışma içindeler.fındık evimize yeni bir nefes,renk oldu..Bir de Sabo gelse daha ne isterim bu hayattan..

30.7.08

18.7.08

o tepede ki ay

 
Şimdilerde çatıda ne var ne yok diye keşfe çıktım..Annem hala peşimde dolanıyor,sen çok küçüksün diyor.şöyle doya doya koşturamıyorum  yav. Bir de sürekli fotoğraf makinesiyle dolanıyor peşimde ne iş anlamadım valla.geçen gün mahallede yaşıtlarımla biraz lafladım.onlarda biliyorlar annemin huyunu hepsinin fotoğrafını çekiyormuş meğerse.hatta birini okşamaya çalışmış,kedi zor kurtuldum dedi...bende annemi savundum tabii.sevdiği içindir,bişey yapmaz  dedim.bana inandılar...
saboyla çok takılıyoruz şu sıralar.Biraz asabi ama işte ne yapıcan,büyük ya bizden,abi diyoz bağrımıza basıyoruz.ama bir ısırdım geçen akşam,eminim çok acıdı.boboyla da koşturuyoruz bazen  çaktırmıyorum ama korkmuyor da değilim hani..o yüzden fazla sataşmyorum ona.neme lazım dikkatli olmak lazım..öff canım sıkılıyor,ne yapsam ki...bak ya yine fotoğrafımı çekiyo...

20.6.08

sıcak ya...

Çok sıcak ya..Kış olunca yağmurda ıslanmayı sevmediğim için dışarıya çıkamıyorum.Şimdi de sıcaktan.Of çok sıkıldım.hani bazen hava ne sıcak,ne soğuk oluyor bir de yağmur falan da yağmıyor ya bizimkiler öyle havalar olunca bahar geldi diyorlar(ne demekse) o zaman deymeyin keyfime.Bahçe de bir oraya bir buraya koşturup herşeye,herkese havlıyorum ya işte o günleri özledim.
en serin yer banyo ama bizimkiler de sürekli suyun altına girip ıslanıyorlar,o zaman ben hemen çıkıyorum ne zaman ne yapacakları belli olmaz,bazen beni de ıslatmak istiyorlar,ben kaçıyorum hemen.Bu ıslanmanın nesini seviyorlar anlamış değilim.Ben çocukken zorla birşeyler döküp köpürtüyorlardı tüylerimi sonra da su..heheh,şimdi cesaret edemiyorlar biraz hırlayıp diş gösterince,vazgeçiyorlar.Sevmiyorum canım zorla mı?
Kedilere bak bu sıcak havada nasıl da geziyorlar,nasıl katlanabiliyorlar buna..
Ha bi de güneş batıp,hava kararınca güzel oluyor..ona da akşam diyorlar.Keşke hep öyle olsa.acaba izin versem beni de suyun altına soksalar,rahatlarmıyım?.yok ya bir an düşününce,yok istemem..Burnuma,kulaklarıma,gözlerime su kaçıyor sinir oluyorum ben.Beklemekten başka çarem yok...

20.5.08

sessiz dünya...

bulut'un dünyası sessiz bir dünya...
evet!Bulut'un duymadığını farkettim.çok küçücük,çok masum,çok savunmasız. Bu dünyanın seslerini duymadı,bilmiyor.iki gündür düşünmekten yoruldum.Doğuştan olduğu için tedavisi olamıyor.daha önce yazdığım gibi evde bir köpek ve bir tekir kedi daha var.kedi zaten kabullenemedi hala..tepkiler daha yumuşadı ama yine de hala söylenmeye devam ediyor..bobo'nun bir tepkisi yok aslında,gündüz gidip bulut'u kokluyor ,bir iki yalıyor ama uyurken bulut yanına gittiğinde korkunç bir ses çıkarıp hırlıyor amacı korkutmak..herhangi bir canlıya zarar vermez bobo.karakter olarak katı kuralları var kendince. bazen o uyurken ben bile ani hareketler yapmamaya çalışıyorum.kedicikse tabii bobo'nun sesini duymadığı için,tekrar tekrar onun yanına gidiyor..bilmiyor ki ne olduğunu..öte yandan biraz büyüdüğü zaman öbür kedi gibi dışarıya çıkmak isteyecek ve çıkacakda.Buna engel olamam çünkü evimiz bahçe içinde ve kapımız yaz,kış açık.Bobo sık sık dışarı çıkıp,içeri giriyor..şimdilik bütün günüm Bulut'un peşinde geçiyor.sürekli ne yaptığını,nerde uyuduğunu kontrol ediyorum.çok üzgünüm.
tabii bunların yanında çok bilmiş,çok neşeli.Bütün günü neredeyse koşturarak geçiyor.sanırım duyamadığı için koku alma duyusu ve görme duyusu ilginç bir şekilde gelişmiş.Bazen kucağıma çıkıp uzun uzun kocaman gözleriyle bana bakıyor.Sanki iyice tanımak istiyor.kimbilir duymamak nasıl birşey.. hiç duymamak..hiç farkında olmamak..çok üzgünüm...