bizimkiler

Bugün bu ikiliden bahsetmek istiyorum;
geniş sayılabilecek bir bahçeleri var korumaları gereken.Özellikle Bobo bu konuda takıntılıdır.Fındık gelmeden önce,havanın kararmasıyla birlikte Bobo göreve başlardı.bir o köşe ,bir bu köşe koşturup dururdu. Görev başında olduğu için onu geceleri pek göremezdik.Hava almaya çıktığımızda nefes nefese,heyecan içinde bulurduk onu.Irkının özelliği,hareket eden herşeye tepki vermek ne de olsa.bir hareket,bir gürültü olduğu zaman Bobo'yu sakinleştirmek çok zordur gerçekten.Yani paranoyak derecede herşeyden şüphe eder.Arkadaşlarımız,cesaretlerini toplayıp geldikleri zaman,tek sıra halinde denetimden geçtikten sonra oturabilirler,birisi içine sinmezse,onunla uğraşır,huzursuz eder.Neyse gelelim asıl konuya,fındığımız geldikten sonra,Bobo'da bariz bir rahatlama görüyoruz.Örneğin,geceleriFındığı bahçenin bir ucunda nöbet tutarken görüyoruz.aşağıda ki yoldan herhangi biri geçerse Fındık başlıyor bağırmaya,Bobo öbür köşede havlayıp karşılıyor adamı,artık bir uçtan öteki uca koşması gerekmiyor.ikinci bir şey,gecenin ortasında Bobo içeriye giriyor.yatıyor,dolanıyor,bizimle uğraşıyor.Fındık bir şeyden şüphelenip,havlamaya başlayınca koşturarak,soluğu dışarıda alıyor.anladığınız gibi.Görev bölümü yapmışlar keretalar.Bak bak gül,tipler büyük bir dayanışma içindeler.fındık evimize yeni bir nefes,renk oldu..Bir de Sabo gelse daha ne isterim bu hayattan..

Ben bir sokak köpeğiyim../Alıntı

Sadece bir köpek! Sokakta doğdum, bazıları gibi ''cins'' değildim. Hani o pet-shoplarda görüp bayıldığınız, ''Ne sevimli şey'' dediklerinizden olamadım hiç. Onlara gösterdiğiniz sevgi ve anlayışı hak edemedim hiç. Çünkü ben sokaktaydım, ben cins değildim, ben pis ve bakımsızdım.
Ben sadece bir köpeğim. Sokak köpeği!.. Sizlerin tehlikeli bulduklarınızdan, kuduz diye korktuklarınızdan; yanından geçerken çocuklarınızı kollarından çekip "Ay elleme o pis köpeği" dediklerinizden... Kendi korkularınızı herkeslere aşılayıp hedef gösterdiklerinizden... O korkularınız ki bizleri siyanürle zehirleten, pompalı tüfeklerle vurduran... O korkularınız ki bizleri tekmeleten, iten, kakan, demir sopalarla işkence eden... O korkularınız ki 5 yaşında çocuğu bile bize taşla saldırtan... O korkularınız ki 10 yaşındaki çocukların bizleri dövmesine sebep olan ve en acımasızı da siz insanoğlunun çocuklarının bundan zevk almasına, bununla eğlenmesine sebep olan... O çocuklar ki daha 10 yaşında; daha aşkı, sevgiyi, paylaşmayı öğrenmeden önce işkence etmeyi ve bundan zevk almayı öğrenen... O insanoğlu ki kendine hiçbir zararı olmayan hayvanı boynuna tel geçirip boğan...
Bazılarımız bugün pompalı tüfeklerden kurtulmuş, zehirden kurtulmuş, SÖZÜM ONA ''ölüm''den kurtulmuş, belediyelerin barınaklarında yaşıyor... Siz hiç ''ölüm'' kokusunu içinize çeke çeke yaşadınız mı?
Siz hiç sürekli bağıran, can çekişen ırkınızla birlikte kendi dışkınızın içinde yaşadınız mı?
Siz vücudunda kan kalmamış 2 aylık yavru bir köpeğin, damarı bulunamazken çıkarttığı insan yavrusu sesine benzeyen sesi duydunuz mu hiç?
Siz hiç ağlaya ağlaya, bağırsaklarınız düğümlenmiş, vücudunuzun tamamını iltihap kaplamış bir şekilde can çekişerek öldünüz mü?
Hiç sizi bir kafese kapattılar mı sizin gibi 15 tanesinin olduğu?
Ve siz zayıf olduğunuz için bu kafeste saldırıya uğradınız mı, diğerleri tarafından parçalandınız mı?
''Bir tane eksilirse bize daha çok yemek kalır'' diye sizi parçalamaya kalktılar mı?
Biri kolunuzda, biri bacağınızda, diğeri sırtınızda, diğeri boğazınızda, aynı anda 8-10 tanesi üzerinizde ve siz avaz avaz bağırırken insanların bile bir şey yapamadığı oldu mu?
Ve siz bu parçalanma sırasında mücadeleyi bırakıp ''Tamam, artık öldüm'' dediniz mi?..
''Artık öldüm'' diye kendinizi bırakıp, her biri vücudunuzdan bir ısırık alırken öylece yattınız mı?
Üzerinizdeki bu lokmaları etinizden ayırabilmek için üzerinize soğuk su püskürttükleri ve sizin artık bunu bile hissetmediğiniz oldu mu?
Sonra insanlar gelip sizi kanlar içinde, sırılsıklam dışarı çıkardıklarında, tedavi altına aldıklarında ''ölüm şokuna'' girip iyileşmek yerine öldünüz mü?
Boynunuzdaki yaralardan yemek yiyemezken sizi şırıngalarla besleyip yaşatmaya çalıştı mı birkaç iyi insan?
Ya da siz bugün öldünüz ve yarın sahiplendiniz mi?
O hiç gelmeyen sahipler 1 gün geç geldikleri için öldünüz mü?
Hani birileri sizlerden bir şekilde haberdar olduklarında ''Köpeklerin hepsi sokak köpeği mi, cins köpek arıyorduk biz'' diye sordular mı?..
Daha ''golden retriever''i telâffuz edemeyen, ''Ben gold arıyordum aslında'' diyen, pet-shoplara para vermek istemeyen ama illa ki cins köpek isteyenler sizi beğenmediği için hiç öldünüz mü?
Siz apartmanda istemiyorlar diye sahibinin getirip barınağa bıraktığı bir köpek gördünüz mü hiç?
Sahibi hasbel kaza ziyarete geldiğinde onu sonsuz bir sevgi ve ilgiyle karşılayan, asla bu hapishaneye neden terk edildiğini sorgulamayan bir köpek?..
Siz sahipleri onu terk ettiği için hayata küsüp yemek yemeği reddeden, kendini kafesin köşesine yapıştırıp kimseleri yanına yaklaştırmayan, İNTİHAR eden köpek gördünüz mü?
Bu mektup bitmez... Siz de zaten tüm bunları görmeden, bunlar yokmuş gibi yaşarsınız...
Ben bir sokak köpeğiyim... Her türlü işkenceyi, sevgisizliği ve acıyı hak eden bir sokak hayvanıyım... Yavaş yavaş ölüyorum, bağırsak parazitleri kanımı emiyor, hava soğuk, üzerime yağmur yağıyor, kar yağıyor geceleri...
Ben bir sokak köpeğiyim... Tek istediğim bir parça SEVGİİ idi...

Gözyaşlarıma hakim olmakta zorlandım.

petarkadaş.com

yorumsuz..

bobo,bulut..

Şimdi Sabo yok..
evde garip bir sessizlik,benim oyunlarım da bitti.Arkadaşım yok,yalnızım.Biliyorum,bana çok zor ısındı,beni kabullenmesi çok zor oldu.Ama ben onu sevdim.şimdi akşam yemeklerimi yalnız yiyorum bir köşede,sataşacağım kimse kalmadı.Şu yeni gelen köpeğe yanaşmaya çalışıyorum.hani arkadaşlık olsun diye sadece.ama geçen gece neredeyse ısırıyordu beni.Kendimi zor attım çatıya.Halbuki iki kedi,güç birliği demek.Çok yalnızım,çok..
Bobo'da bir garip oldu.onun için daha zor olmalı.Ne de olsa sabo, Bobo'nun yanında büyüdü.
Kediler niye bunu yapar ki..ben de yapacak mıyım..sanmıyorum..

bekletme..

Dört gün oldu..bekliyorum
nerdesin sabo.gitmeden önce ki akşam,hiç sarılmadığı kadar sarıldı.Uzun uzun omuzumda,saçlarımın arasında kestirdi..O gece sabaha kadar ayak ucumda uyudu.Gideceğini bilemezdim.Bilemedim vedalaştığını. O biliyormuydu?
bütün kedi seslerine koşturuyorum,sensin diye..Hadi gel artık..
bekletme beni...

fındık

fındık geldi...

adı fındık..hikayesi biraz üzüntü verici...aslında bir yuvası var..ancak bazı nedenlerden ötürü sahibi burada değil.yaklaşık 15 gün kendi bahçesinde besledik onu..yanında bir tavuk vardı sadece.tavuk fındığın yanından bir an olsun ayrılmıyordu.o kadar benimsemişler birbirlerini.. iki gün önce sahibinin uzun bir süre gelemeyeceğini öğrendik.orda,bir bahçe içinde yapayalnız,herşeyden uzak yaşamasına üzülüyorduk zaten.ancak bobo'nun ve kedilerin ne tepki vereceğini tam kestiremediğimiz için bir türlü alamamıştık onu.durum kesinleşince alalım dedik eğer anlaşırlarsa köpecik için iyi olur diye düşündük..tabii ki iyi oldu.Bobo onu bahçe kapısında gördüğünde epey havladı.sakinleşince iyice tanımak için kokladı da kokladı.Baktı ki tehlike arz etmiyor sustu.yani o açıdan bir sorun yok.kedilerle sorunları var.evde yine bir gerilim,sürekli bir koşuşturmaca var(aynı Bulut'un ilk geldiği günlerde ki gibi)fındık kedilere alışkın değil..nerde görse onları üstlerine atlıyor havlıyor kediler de malum sesler çıkararak karşılık veriyorlar.alışıcaklar başka çareleri yok.birlikte kardeş kardeş yaşayacaklar..